KARDELEN GİBİ… 

Kalbimin arkasındaki boşlukta saklı durur yaşama yada yaşamaya dair ne varsa. Salıncak ucunda değil parmak uçlarımın titremesi. Dudaklarıma takılan ama söylenmeyen onca sözcük nereye sığdırılır. İçimdeki eksik sesi boğuyorum. Soluksuz kalıyorum. Tutunmak istiyorum bir sabah vakti ağaçta asılı bir yaprağın damarına. Sökülmek sonra kar mevsiminde bir kaldırım kenarında. Anlatmak istiyorum anıt mezarlar arasında ölen gelinciklerin bende kalan meramını.
Ve yalnız bıraktığım o sayısız kentlerin sayısız insanlarının yüzlerinde kalan sayısız yarım gülümsemelerini…
Ari surlarında gömülü saç tellerimin beni çağıran dingin sesi…ne kadar sessiz olsa duyurur nefesini…
Yaşadığım kentin kokusunu eritiyorum ateşin ülkesinde. Size dair yanlarımı saklı tutarak…
Ölü düşler yaratmıyorum kendi gölgemde…gölgem tamamlanmamış gövdem…varlığımın kanayan yeri…öylesine üşüyor ki canlı düşler. Yanında kalmak istiyorum gövdemin üşüyen canlı düşlerinin.
Ve şimdi sadece yağmur olmalı gecenin rengine sığınan. Yağmurlu mevsimler olmalı gizleri örten. Dört zamana bölünmeyen renkli, gece yağmurları…
Ve sonra uyanıp yağmurları anlatmak istiyorum gizlerinize…
Kayıp sokaklarda dolaşıyorum…
Kayıp bir dilden şiirler yaratmak istiyorum yüzleri yaralı, arsız çocuklara…
Eğilip anlından öpmek bir kadını…
Sonrası soluksuz ölesiye yaşamak….
Bir kardelen gibi….
Özgür.
Ve güzel…